Kinderen met een ouderin de gevangenis
In België hebben naar schatting 17.000 kinderen een ouder in de gevangenis. In heel Europa gaat het om meer dan 2 miljoen kinderen. Met deze films geven we deze kinderen een stem.

Vier kinderen brengen ons naar de bezoekersruimte van een gevangenis, waar ze tweemaal per week hun mama of papa terugzien. Ze belanden in een wereld die niet voor hen bedoeld is en waarvoor ze nooit gekozen hebben.

Alias is een klein figuurtje dat grote vragen durft stellen. Met karton en lijm wordt hij ineen geknutseld door een jongen met veel verbeelding. De jongen wil graag zijn verhaal vertellen maar niet dat anderen weten wie hij is. Want zijn papa heeft iets fout gedaan en zit nu in de gevangenis. Alias en de jongen gaan daarom samen op zoek: Is papa een boef? Is spijt hebben genoeg? En komt papa weer terug?
Kinderen met een ouder in detentie vormen een kwetsbare, vergeten groep in onze samenleving. Ze groeien vaak op in moeilijke gezinssituaties die hun cognitieve ontwikkeling, fysieke gezondheid en sociale functioneren negatief beïnvloeden. Bovendien worden hun rechten, zoals beschreven in het Europees Verdrag van de Rechten van het Kind, niet altijd gerespecteerd.
In de kortfilms Ik zou je graag zien en Papa = (g)een boef vertellen deze vergeten kinderen hun verhaal. Een meisje geeft aan dat ze soms zot wordt omdat andere kinderen een normaal leven mogen leiden en zij niet. Een jongen hoopt dat zijn klasgenootjes hem niet vragen waar zijn vader is.
Vanuit hun beleving maken ze zichtbaar hoe ouderlijke detentie in verschillende domeinen van de samenleving doorwerkt: politie, justitie, de publieke opinie, onderwijs en jeugdzorg. Die maatschappelijke relevantie maakt de films bijzonder breed inzetbaar.
Want niet alleen de gedetineerde ouder zit vast: ook hun kinderen zitten vaak gevangen in een vicieuze cirkel van stigma en schaamte. Onderzoek toont aan dat betekenisvol ouder-kind contact tijdens detentie de re-integratie van de ouder bevordert, de kans op recidive verkleint, en voor veel kinderen de negatieve gevolgen van ouderlijke detentie vermindert. De gedetineerden door de ogen van hun kinderen zien helpt de maatschappij om de mensen achter de feiten te blijven zien en toont het belang van een herstelgerichte visie op justitie en detentie.
‘Is mijn papa een boef?’, vraagt Alias in de film aan een rechter, politieman en cipier. Zijn vraag legt de contradictie bloot waarmee wij als samenleving worstelen: hoe blijven we iemand die ernstige fouten maakte als een gelijkwaardig mens zien? Alias antwoordt simpel: ‘Je hebt iets boevigs gedaan maar je bent geen boef.’
Met filmvertoningen, dialoog en educatieve omkadering willen we impact maken!

Petronella Van der Hallen is scenarist en regisseur. Ze behaalde haar master fictieregie aan het RITCS, waar ze afstudeerde met 'O', een film die in de gevangenis van Beveren werd opgenomen. Na haar opleiding maakte ze twee korte documentaires over de gevangenis, altijd in nauwe samenwerking met gedetineerden en hun kinderen. Ze leerde dat deze kinderen terug zeggenschap krijgen als ze hun eigen verhaal kunnen vertellen. Op dit moment werkt ze ook aan haar nieuwe kortfilm ‘Zilverreiger’.

Zaïde Bil is een Nederlands-Surinaamse regisseur en producent. Ze studeerde journalistiek en behaalde haar master documentaire regie aan het RITCS met 'Memre Yu', dat de VAF-wildcard documentaire won. In 2016 richtte ze samen met Sébastien Dokma Film op. Ze co-regisseerde de documentairereeks ‘She They Us’, dat de Ensor voor Beste Docureeks won, en regisseerde en produceerde samen met Sébastien hun eerste lange documentaire 'Parasisi', die genomineerd werd voor een Gouden Kalf.

Sébastien Segers is regisseur, producent en cameraman. Hij behaalde zijn master in documentaire regie aan het RITCS. Zijn eindwerk 'La Mouette' werd door het MAS in Antwerpen aangekocht voor hun permanente expositie over zeevaart. In 2016 richtte hij samen met Zaïde Dokma Film op. Hij co-regisseerde de docureeks 'True Crime Belgium', co-regisseerde de docureeks 'BELIEVE' en regisseerde en produceerde samen met Zaïde hun eerste lange documentaire 'Parasisi', die genomineerd werd voor een Gouden Kalf.
Beide films vormen een krachtig vertrekpunt om gevoelige thema's bespreekbaar te maken en zijn breed inzetbaar binnen verschillende sectoren:
De manier van boeken verschilt per film:
Een filmvertoning wint aan kracht met een goed gesprek achteraf. Je kunt elke vertoning omkaderen met een nagesprek met een van de makers of met relevante experten uit het werkveld. We denken graag met je mee over de meest geschikte invulling of een boeiend panel.
Organiseer je een schoolvertoning voor leerlingen vanaf 9 jaar? Dan sta je er niet alleen voor. Via Les in beeld bieden we uitgebreide lesomkadering en concrete handvatten om het nagesprek in de klas op een veilige en zorgzame manier aan te pakken.
Ontdek het lesmateriaal en de tips op Les in beeld.